[CS-MS] Once We Meet

posted on 19 Mar 2013 23:31 by zonique

 

 

 

เอนทรี่นี้ เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์

_

_

_

_

Timeline: 22 มกราคม 2556 ช่วงพักเที่ยง

_

ตัวละครที่เกี่ยวข้อง:

_

_

_

ช่วงเวลาพักเที่ยงในฤดูหนาวย่างเข้าฤดูร้อน อากาศกำลังเย็นสบาย แดดก็กำลังดี

_

แถมยังมีสาวน้อยคนนึง กำลังจะเดินลงมาจากอาคารเรียนด้วยล่ะ

_

ตุ้บ!!

_

อ้าว...

สาวน้อยคนนั้นอยู่ๆ ก็สะดุดบันไดตกลงมาบนพื้น ดูเหมือนเข่าขวาของเธอจะกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง

_

ทันใดนั้น หนุ่มหน้าบากอำมหิตก็เดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี จึงรีบวิ่งเข้าไปใกล้ๆ แล้วก้มลงไปดูอาการของเธอโดยเร็ว

_

“อ๊ะ! ไหม เป็นไรมากรึเปล่า”

“อ๊ะ! ม่ง... ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ แค่หกล้มนิด... โอ๊ย!!!

_

เหมือนไหมฟ้าพยายามจะลุก แต่เนื่องจากเธอแสบแผลที่เข่า เธอจึงกำลังจะล้มลงอีกครั้ง

แต่อาม่งก็รีบใช้มือทั้ง 2 ข้างอุ้มตัวไหมขึ้นมาได้ทัน

_

_

จากการสัมผัสกันเมื่อครู่ ดูเหมือนเวลาจะหยุดไปชั่วครู่

_

_

แต่สติของอาม่งก็กลับมาเมื่อเขาเห็นแผลที่เข่าของไหมฟ้า แผลใหญ่น่าดูเลยล่ะ

_

“แผลใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย รีบไปห้องพยาบาลก่อนเถอะไหม”

_

เมื่อไหมฟ้าได้สติคืนมา เธอก็ก้มไปมองที่แผลตัวเอง ทำเอาเธอสะดุ้งนิดๆ

_

“ใหญ่จริงด้วย อะ แต่ไม่เป็นไรหรอก เราไปเองได้... โอ๊ย!!” เหมือนไหมฟ้ากำลังพยายามก้าวขาข้างขวาด้วยตัวเอง แต่ด้วยแผลที่เข่า ทำให้เธอแสบอีกครั้งจนไม่อาจก้าวขาได้

_

_

ม่งเห็นท่าไม่ดีเลยรีบพยุงตัวไหมโดยเร็ว แล้วค่อยๆ ลุกขึ้น

_

“ไม่ต้องฝืนหรอก ให้ม่งช่วยพยุงตัวไปดีกว่า”

“เอ๊ะ? เอ่อ...”

_

เหมือนไหมฟ้าจะเงียบไป เพราะเธอคิดว่าม่งไม่น่าจะกล้าเข้ามาช่วยเธอถึงขนาดนี้

_

ส่วนม่งที่กำลังพยุงไหมฟ้า ซึ่งได้สัมผัสที่คุ้นเคยจากเธอ เหมือนจะทำให้สีหน้าที่เคยโหดเหี้ยมของเขาจางลงไปเยอะพอสมควร

_

แน่นอนว่า ไหมต้องหันหน้าไปถามอยู่แล้ว

_

“ม่ง...ดูเปลี่ยนไปเนอะ”

“หืม...”

_

อาม่งสงสัยนิดๆ แต่สักพักก็เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายสื่อออกมา จึงค่อยๆ ตอบออกมา

_

_

“ก็... อืม... ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่เวลาที่ม่งเห็นใครเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องเข้าไปช่วยสิ ใช่มั้ยล่ะ”

_

เหมือนอาม่งค่อยๆ ยิ้มออกมา รอยยิ้มนี้ไม่ได้เกิดจากการฝืนยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ

ซึ่งทางไหมฟ้าเอง ก็เหมือนจะคุ้นเคยกับรอยยิ้มแบบนี้

_

_

_

_

****************************************

_

_

_

สักพัก ทั้งคู่ก็เดินมาถึงหน้าห้องพยาบาล

_

“ขออนุญาตค่ะ“

_

เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้อง ก็พบว่า ไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงเสียงพัดลมที่เปิดทิ้งไว้

_

_

“เอิ่ม... สงสัย... เราต้องทำแผลกันเองซะแล้วล่ะ”

_

_

ว่าแล้วก็พาไหมขึ้นไปนั่งบนเตียง แล้วหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาเตรียมทำแผลให้

_

_

“อ๊ะ เดี๋ยวไหมทำแผลเองดีกว่าจ้ะ”

“อ่า... อืม... ก็ได้...”

_

จากนั้น อาม่งก็นั่งรอไหมฟ้าทำแผลที่เตียงข้างๆ มองเธอกำลังเอาคัตตอนบัทใส่ยา แล้วกำลังจะเอามาทำแผล

_

แล้วก็...

_

“แง!! แสบอะ”

_

ดูเหมือนยาจะแสบมากจนเผลอทำคัตตอนบัทตกพื้น โชคดีที่อาม่งรีบคว้าไว้ทัน

_

“เอ่อ... เดี๋ยวม่งทาให้ดีกว่าละกัน”

“อะ มะ ไม่เป็นหรอกจ้ะ แหะๆ เราทำเองได้นะ”

“เอาน่า... เดี๋ยวก็เผลอทำตกอีกหรอก”

_

แล้วม่งก็ใช้คัตตอนบัทอันนั้น ทาแผลให้ไหมฟ้าใหม่อีกครั้ง

_

_

ดูเหมือนไหมฟ้าจะแสบน้อยกว่าตอนที่เธอทาเองซะอีกนะ คราวนี้เธอไม่ร้องเสียงหลงเลย แต่ยังรู้สึกแสบๆ อยู่บ้าง

และระหว่างนี้ อาม่งก็ถึงโอกาสชวนเธอคุยด้วย

_

“อ้อ คือ... เอ่อ... ตอนที่ม่งพยุงตัวไหมเมื่อกี๊นี้น่ะ

ตอนนั้น... เรารู้สึกเหมือนตอนเด็ก ๆ เลยนะ ตอนนั้น... อืม...

ต้องอธิบายยาวหน่อยแฮะ ตอนนั้น เอ่อ...

ม่งเป็นเด็กที่ร่าเริง ยิ้มเก่ง อ้อ แล้วก็...

อืม... อาจจะซนบ้างแกล้งเพื่อนบ้าง

แต่พอเห็นเด็กผู้หญิงคนนึง... ม่งก็จะเข้าไปช่วยอยู่เสมอเลยล่ะ”

_

_

“เหรอ... มิน่าล่ะม่งถึงดูแปลกๆไป

เอ จะว่าไป ไหมเองก็คุ้นๆหน้าตอนที่ม่งยิ้มเหมือนกันนะ

อ๋อ เหมือนเพื่อนสมัยอนุบาลของไหมคนนึงเหมือนกันล่ะ

ตอนนั้นเราขี้แยมากเลยล่ะ

แต่เค้าก็ชอบมาช่วยแทนพี่ของไหมเสมอเลย เค้าเป็นคนร่าเริง ยิ้มเก่ง ซนบ้างนิดนึงด้วย

เอ๊ะ!”

_

ดูเหมือนเหตุการณ์ที่ทั้งคู่เล่าออกมาแทบจะตรงกัน ทำให้ทั้งคู่เริ่มเอะใจขึ้นมา

_

_

อาม่งจึงตัดสินใจถาม

_

“เอ่อ... สมัยอนุบาล ไหมไว้ผมยาว...”

“ใช่จ้ะ... แล้วก็... คาดที่คาดผมสีชมพูด้วย...”

_

“หะ... ใช่... เหมือนกันเลย...”

_

_

เหมือนว่าทั้งคู่จะนึกออกกันแล้วล่ะ

_

_

“..........อ๋อ นึกออกแล้ว! คนนั้นคือม่งนี่เอง.....เอ๊ะ ..คุณพระ! ไม่คิดว่าโตขึ้นมาจะหน้าเปลี่ยนขนาดนี้นะ นี่ไม่เหมือนเดิมเลยอ่ะ” ไหมฟ้าพูดพลางเอามือทาบอกแล้วหัวเราะ

“เฮ้อ~ ก็นะ... ก็ตั้งแต่ขึ้นประถม... ก็เจออะไรหลาย ๆ อย่างจนเป็นแบบนี้ไง”

_

“ถึงหน้าตาจะน่ากลัวแต่ม่งก็ยังเป็นม่งเนอะ ขอโทษนะจ๊ะที่เราจำไม่ได้...” เธอลูบ ๆ หัวม่งแล้วยิ้มแหะเหมือนสมัยเด็ก

_

ทำอาม่งหน้าแดงนิดๆ

_

“เอาเถอะ... ก็... เราเองก็จำไม่ได้เหมือนกันนี่นา ไม่เป็นไรหรอก” อาม่งพูดพลางเอาคอตตอนบัทกดแผลไหมแก้เขิน(?)

_

“โอ๊ย!!”

_

“เห็นว่าทายาอยู่ก็อย่าดิ้นสิ เอาล่ะ อืม... ที่เหลือก็แค่ปิดแผล” เขาพูดหน้าตายก่อนจะไปหยิบสำลีกับเทปพันแผลมา

_

“โหย ไหมรู้นะ เมื่อกี๊ม่งจงใจกดแผลใช่มั้ยล่ะ”

“ขอโทษคร้าบ ก็... พอดีคิดถึงตอนเด็ก ๆ เลยอยากแกล้งขำ ๆ น่ะ อ่า... เสร็จละ” อาม่งยิ้มแห้งๆ พลางปิดแผลให้ไหมฟ้า

_

_

“อืม... ลองเดินดูซิไหม”

_

“จ้ะ” เธอเอาเท้าข้างขวาแตะพื้น แล้วก็ก้าวเท้าอีกข้างเพื่อลุกขึ้นยืน ดูเหมือนเธอจะหายเจ็บแล้ว

_

“อืม... ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไร เออ... ว่าแต่... อืม...”

_

_

อาม่งนิ่งไปสักพัก

_

_

“หืม”

_

_

“ก็... อืม... ช่วงนี้น่ะ... ม่ง... บังเอิญไปเห็นไหมอยู่กับ เอ่อ... อยู่กับผู้ชายคนนึงน่ะ”

_

_

“ห๊ะ ใครอะ?”

_

“รู้สึกคนนั้นจะชื่อ... อืม... พี่หาด... ใช่ปะ”

_

_

“อ๋อ พ... พี่หาดน่ะเหรอ แหะ ๆๆ” ไหมฟ้าหัวเราะเขิน ๆ พลางม้วนปลายผมตัวเองแล้วมองไปทางอื่น “เค้าเป็นพี่ของพี่ปั้นทรายน่ะจ้ะ ถึงจะขี้แกล้งไปหน่อย แต่ก็... เป็นคนดีมาก ๆ เลยนะ”

_

_

จากนั้น ไหมฟ้าก็ได้เล่าถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ในช่วงทีเธอได้พบกับพี่หาด และอาม่งก็คอยฟังอย่างตั้งใจ และมีรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาด้วย

_

เมื่อเธอพูดจบ อาม่งก็ยังคงยิ้มเหมือนเดิม และจ้องไปที่หน้าไหมฟ้าตาไม่กะพริบ

_

_

“อ่า...ขอโทษนะจ๊ะ ไหมเล่าซะยาวเลยเนอะ ” ไหมฟ้าหัวเราะแห้งๆ

_

_

“อะ... โทษที ๆ” อาม่งหัวเราะแห้งๆ ก่อนตอบ “อืม... ดูท่าทาง... เอ่อ... จะมีคนรับช่วงต่อจากม่งซะแล้วเหรอเนี่ย ดีจังเลยน้า”

_

“แหะ ๆ” ไหมฟ้ายังคงขวยเขินอยู่บ้าง “แต่ถึงยังไง ม่งก็ยังเป็นเพื่อนคนสำคัญของไหมอยู่ดีนะ”

_

“อืม... นั่นสินะ ถ้างั้น... ก็... ถ้าไหมมีปัญหาอะไร มาปรึกษาม่งได้ทุกเมื่อนะ”

_

“อื้อ สัญญาจ้ะ” ไหมฟ้าพูดพลางยื่นนิ้วก้อยไปหาม่ง

_

_

ม่งจ้องอยู่สักพัก ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม แล้วยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวนิ้วก้อยไหม

_

_

“อื้ม สัญญานะ”

“จ้ะ”

_

(รูปประกอบ TBA)

_

_

_

สรุป:

  • ไหมล้มกับพื้น จากนั้นอาม่งจึงเข้าไปช่วย
  • ตอนแรกก็ดื้ออยู่หรอก แต่พอเห็นว่าอาม่งดูตั้งใจผิดปกติ เลยยอมๆ ไป
  • สัมผัสนี้ ทั้ง 2 ฝ่ายรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ
  • จากนั้น อาม่งก็ทำแผลให้ไหมฟ้า และคุยเรื่องสมัยเด็กไปด้วย
  • และพอคุยไปคุยมา กลายเป็นว่าเนื้อหาตรงกัน เพราะ 2 คนนี้เคยเป็นเพื่อนกันตอนอนุบาล
  • แต่อาม่งก็ไม่ได้ถึงขั้นจีบไหมฟ้า แต่กลับมีท่าทีจะช่วยให้ไหมฟ้าสมหวังเรื่องความรักกับพี่หาดซะอีก
  • จากนี้ไป ก็คงจะสนิทขึ้นเยอะเลยล่ะ

_

_

_

 

สารจาก ผปค.

ในที่สุด ฟิคเปิดรูทไหมก็คลอดแล้ววววววววววววววว

อ่า.....................

//ยังไงก็เสียดายที่ไหมฟ้าไปคบกับพี่หาดแฮะ ช่างมัน - -"

เอาล่ะ

จาก MS นี้ จะมีผลกับอาม่งพอสมควรครับ

จากนี้ไป อาม่งจะเริ่มกล้าช่วยคนอื่น อาจจะมีแกล้งคนอื่นบ้างนิดนึง แล้วก็ยิ้มได้มากขึ้นแล้วนั่นเองครับผม

//ทลายไปอีกไหแล้ว แต่ยังมีอีกเพียบ Orz

ปล. นี่คงเป็นฟิคแรกที่ไม่มีทะเล //ผิด

Comment

Comment:

Tweet

โธ่ม่ง //เอาน่ะไหมไปดีแล้วนะห์